Op druiven stampen

 Op druiven stampen

* Ik blog deze zomer wekelijks. Wil je een mailtje als er een nieuw verhaal online staat? Klik hier *

Ik had een volle fles wijn. De afgelopen maanden heb ik er alles aan gedaan om die er zo aantrekkelijk mogelijk uit te laten zien. Stof eraf, een mooi etiket erop en een prachtige kruk om het af te toppen. Maar de wijn erin werd opgedronken – langzaam maar zeker.
Optreden en nummers schrijven zijn twee hele verschillende vaardigheden. Bijna als een binnen- en een buitenkant van jezelf. Ik heb mijn performance in het afgelopen half jaar verfijnd en opgepoetst. Maar de fles is leeg.

Dus ik zit klaar. Met alle randvoorwaarden in orde. Er is tijd, ik hoef me even geen zorgen te maken over geld en ik heb opnamemogelijkheden. Maar er gebeurt nog niet al te veel. Nog geen enthousiaste verhalen of nieuwe ideeën om aan jullie te laten horen. De wijn is op – en deze week ga ik eerst maar eens op druiven stampen.

OPROEP: ik zoek voeding voor de ziel – films, muziek en kunst om wijn van te maken. Wie heeft er tips? Stuur me een berichtje via social media of via de mail

IMG_9780

“Maar wat doe jij dan de hele dag?”

“Maar wat doe jij dan de hele dag?”

Er zijn mensen die denken dat mijn leven er zo uitziet als ik niet op het podium sta. In het kader van een kleine impressie & tevens als ontnuchterende emmer water volgt hier een opsomming van een aantal terugkerende activiteiten 😉 : ik mail en bel met programmeurs, maak reclame via social media, ontwerp flyers & posters, onderhoud mijn website, verzin videoclips, mail met de technici voor het geluid, schrijf liedjes, oefen het zingen en spelen, onderhoudt mijn gitaar, regel vervoer, stuur facturen en doe belastingaangifte. Eigenlijk kosten allerlei randzaken om de muziek heen vaak meer tijd dan het muziek maken zelf – maar ik weet zeker dat ZZP’ers uit alle beroepen en kringen me de hand kunnen schudden. Hoewel het soms frustrerend kan zijn, bedoel ik het niet bitter – het hoort erbij.

Maargoed, misschien is het voor veel mensen ook wel echt moeilijk voor te stellen wat je allemaal kan en moet doen als je je eigen baas bent. Niemand vertelt het je ten slotte en je moet ook nadenken over allerlei aspecten om het werk heen, buiten de inhoud ervan.  Om de kloof en het onbegrip tussen ZZP’ers en mensen in loondienst een klein beetje te verminderen, vertel ik middels dit blog af en toe gewoon wat ik doe.

Deze week was het iets mafs: een klaptest. Ik ben op allerlei verschillende plekken gaan staan in de kamer waarin ik muziek maak. Daar heb ik in m’n handen geklapt en geluisterd hoeveel lelijke echo er was. Daarna deed ik het nog eens, maar dan zingend. Ik nam alles op en luisterde het aandachtig terug, zodat ik wist wat de beste plek was om mijn microfoon neer te zetten en vocalen op te nemen. Daar bevestigde ik een slaapzak aan de muur om de eerste reflecties van het geluid nog een beetje te dempen. Het gaat nog wel even duren voordat het klinkt zoals ik wil – maar het begin is gemaakt. Hopelijk volgende week een korte opname.

* Ik blog wekelijks. Wil je een mailtje als er een nieuw verhaal online staat? Klik hier *

backdrop zingen

Op een onbewoond eiland

Op een onbewoond eiland

* Ik blog wekelijks. Wil je een mailtje in je inbox als er een nieuwe blog online staat? Klik hier *

Vorige week blogde ik over de drang om weer lekker nummers te gaan schrijven. Ik maak dingen. Dat is wat het aller belangrijkst voor me is en waar ik mijn energie vandaan haal. Een poosje geleden ging het erg slecht met me. Ik verzuchtte toen dat ik een herstart van mijn leven zou willen, om dingen anders te doen. Iemand die bij me was vroeg me toen wat ik zou doen als ik zou stranden op een onbewoond eiland, waar ik niets of niemand kende en waar ik nooit meer weg kon.

Ik vond het een mooie vraag een moest even voelen en denken over het antwoord. Als niemand je kent, je je oude toekomstideeën in de prullenbak moet gooien en opnieuw begint zonder verwachtingen van jezelf en van anderen… wat zou je dan doen? Nou, natuurlijk eerst eten en drinken regelen enzo. Een plek om te slapen. Maar wat daarna? Net als bij de eerste mensen gaan die dingen langzaam minder tijd kosten als je ze efficiënter inricht. Dan houdt je tijd over. Wat zou ik met die tijd doen?

Ondanks dat er in dit scenario niemand bij is om het aan te laten zien of horen, zou ik toch dingen gaan maken. Om mijn leven betekenis te geven. Of het nou tekeningen in het zand, een mooiere hut of muziek is – het is maken. Voor mij is het iets dat ons als mensen definieert. Dieren maken geen dingen buiten het praktische. Ze maken niets omdat het esthetisch mooi is of omdat het gewoon tof is om iets in elkaar te zetten. Ik zou maken om het maken zelf. Voor mij is dat mens zijn.

Terug naar mijn plannen betekent dat dat er het één en ander zou moeten veranderen in de kamer waar ik nu muziek maak. Die is prima geschikt om in te schrijven, maar verschrikkelijk om in op en te nemen en muziek in te mixen. Ik heb gelukkig al een boel mooie spullen, maar vooral aan de akoestiek moet nog heel wat gebeuren. Dus na uitgebreide research heb ik een goed reflectiescherm en een fijne koptelefoon aangeschaft. Dat is het begin. Binnenkort wat absorptiemateriaal voor op de muren, een vloerkleed (heb je toevallig nog iets leuks liggen dat je niet gebruikt? 😉 ) en als de ruimte in orde is, een betere microfoon. De palmboom fantaseer ik erbij en mijn onbewoonde eland is klaar voor gebruik.

IMG_2417

Leven van muziek is niet genoeg

Leven van muziek is niet genoeg

* Ik ga wekelijks bloggen. Wil je een mailtje in je inbox als er een nieuwe blog online staat? Klik hier *

Ik wil het even hardop schreeuwen: ik heb de afgelopen zes maanden van mijn muziek geleefd!! Ik vulde mijn week met optredens, promotie, acquisitie, reizen en netwerken. En het lukte! Ik kon voor het eerst mijn huur en eten betalen van de opbrengsten uit muziek. Maar ik ging niet heel duurzaam met mezelf om. “Wat als m’n versterker kapot valt”, dacht ik weleens. Of: “Hoe ga ik genoeg geld bij elkaar sparen voor nieuwe opnames?” Want mijn marges waren altijd maar flinterdun.

Ik zat dan ook weleens flink te balen als ik een huiskamerconcert van anderhalf uur had gegeven en ik ging naar huis met €30,- (jup, dat gebeurt soms), terwijl iedereen enthousiast was. In een maatschappij waar bijna alle waarde in geld wordt uitgedrukt, is het moeilijk om zoiets geen invloed te laten hebben op hoe je je voelt over waar je mee bezig bent.

Ondertussen (net)werkte ik m’n reet eraf tijdens muzikantendagen, festivals en natuurlijk online. Maar wat ik maak bleek niet altijd geschikt voor de popzalen en festivals die mij interessant leken om een stapje verder te komen in de muziekwereld. Ik kreeg commentaren als “te klein”, “de productie is niet goed”, “het is Nederlandstalig” en mijn persoonlijke favoriet: “het is te inhoudelijk”… *zucht*.

Met de constante stroom aan optredens lukte het me niet om ook nog te blijven schrijven. Mijn ontwikkeling als artiest kwam stil te staan. Behalve de bovenstaande derrie kreeg ik natuurlijk ook af en toe feedback die wel hout sneed en waar ik graag iets mee wilde doen. Ik moest vaak terug denken aan de beloftes die ik aan mezelf had gemaakt in mijn blog rond de jaarwisseling: “De troubadour is dood”… Ik wil nieuwe dingen blijven proberen, mezelf opnieuw uitvinden. Ik wil samenwerken met mensen die mijn muziek naar een hoger niveau kunnen brengen.

Dat lukte niet in de wervelstorm die ik om mezelf heen had gecreëerd. Dus hoe kan ik het duurzaam maken voor mezelf? Ik ga deze zomer even iets minder optreden. Ik heb een bijbaan zodat ik daardoor niet direct in de (financiële) problemen kom en ik ga me weer focussen op mijn ontwikkeling. Ik ga op muzikale ontdekkingstocht. Als stok achter de deur ga ik er wekelijks over bloggen. Als je het leuk vindt om met me mee te reizen 😉 , en te lezen over dat proces, dan kun je je hier inschrijven. Je ontvangt dan mail wanneer er een nieuw stukje online staat over de muzikale reis waaraan ik zonet ben begonnen. Verwacht muzikale tipjes van de sluier, gefrustreerde stukjes tekst en gedurfde  experimenten.

Met groet!
De Reisgenoot
de Reisgenoot

Deventer door de ogen van een nieuwkomer

Deventer door de ogen van een nieuwkomer

Een poosje geleden werd ik benaderd door Sharon Kromotaroeno. Ze was pas naar Deventer verhuisd en nadat ze in een aantal grote steden had gewoond was ze als een blok voor de kleine Hanzestad gevallen. Ze wilde er een documentaire over maken om haar beter te leren kennen. En vooral ook om Deventer te laten zien door de ogen van een nieuwe inwoner.

Ook mijn wortels liggen ergens anders. Het kostte mij welgeteld één weekend om te beslissen dat ik in Deventer wilde wonen. Ik vond en vind het idee voor zo’n film dus prachtig. Ik heb er zelf aan mogen bijdragen, als relatieve nieuwkomer (ik woon hier nu zo’n vier jaar), als muzikant en als oprichter van het Deventer Songwriters Gilde kon ik vertellen over alles wat het mooie Deventer mij had gebracht en over alles wat ik er heb proberen op te bouwen. Op 27 mei 2016 gaat de documentaire in première in Filmhuis de Keizer

Ik doe mee met Giels talentenjacht. Help je me om verder te komen?

Ik doe mee met Giels talentenjacht. Help je me om verder te komen?

Als je me weleens live ziet dan ken je dit nummer misschien al. Maar wat er nieuws aan is, is dat ik het heb ingezonden voor de talentenjacht ‘van slaapkamer tot stadion’ van . Het is voor mij een mooie gelegenheid omdat je de liedjes die ik schrijf niet zo snel op de radio zult horen. Maar op de slaapkamer mag het zo klein, kwetsbaar en eerlijk zijn als je wilt. Geen opsmuk en, als ik verder kom, wat coaching over hoe ik YouTube kan gebruiken om meer mensen te bereiken. Klinkt top :)

Ik zou het heel tof vinden als je me wilt helpen:
– Kijk het filmpje (tot het eind want er wordt ook gelet op viewtime)
– Deel het met zoveel mogelijk mensen waarvan je denkt ze dat kunnen waarderen
– Laat een berichtje en een duimpje omhoog achter op YouTube
– Alles al gedaan? Lather, rinse, repeat 😉

De jury let op hoe vaak het filmpje bekeken wordt, hoe lang mensen blijven kijken, en op de likes en opmerkingen eronder. Oh en als ik verder kom komen er dus meer van dit soort verzoeken 😉 . Wees gewaarschuwd

Hij is er! De clip van “Paradijsvogel”

Hij is er! De clip van “Paradijsvogel”

Het begon met een YouTube filmpje. Zoals ik live graag vertel raak je nog wel eens verdwaald achter je scherm dezer dagen. Ik kwam daarbij terecht bij een documentaire over een wel heel bijzonder beestje: de paradijsvogel. Hun constante gepronk bracht me op het idee om een parallel tussen hun gedrag, en het gedrag van mensen te leggen. Je komt dan ook direct allerlei leuke uitdrukkingen in onze taal tegen, zoals “de mooiste veren van je staart laten zien”. De basis voor mijn liedje was gelegd.

Maar het hield niet op, de beweging en de kleuren van deze beestjes waren zo fascinerend, dat ik bedacht om een lyricvideo bij het nummer te maken. Met ingekleurde tekeningen. Zo wilde ik het wat spannender maken om naar te kijken. In plaats van alleen tekst in beeld, zouden m’n tekeningen de aandacht beter weten vast te houden. Zoals het vaak bij mij gaat, gaat het creatieve idee dan weleens met mij aan de haal. Binnen een handomdraai bedacht ik dat ik ze dan beeldje voor beeldje met de computer in zou kleuren (stop-motion-achtig) en daarna dat ik ze ook zou laten bewegen door creatief gebruik te maken van de ‘layers’ in Photoshop. Onwijs leuk om te doen, maar wat belachelijk tijdrovend. Ik heb diep respect gekregen voor de stop-motion filmmakers onder ons. Wat een werk! Hier vertel ik meer over hoe ik de clip gemaakt heb:

Een half jaar tekenen, scannen, bewerken, knippen en gummen later was hij dan eindelijk af. Deze week kwam dan nog de videobewerking. Ik heb er nog een dag aan besteed om de goede upload settings voor Facebook te vinden, maar het mocht niet baten. Facebook video bleef mijn geluidskwaliteit drastisch verslechteren. Het mocht niet zo zijn – dan toch maar Youtube! Dit was een geweldig leuk, leerzaam & frustrerend project tegelijk. Wat heb ik het onderschat zeg, haha. Maar jullie mogen nu, samen met mij, van het resultaat van m’n inspanningen genieten! Ik laat even mijn mooiste veren zien 😉

Hier haalde ik mijn inspiratie:

Hier kun je de originele tekeningen bekijken:

Scan0013 Scan0005 Scan0014 Scan0017 Scan0001 Scan0002 Scan0003 Scan0011 Scan0004 Scan0008 Scan0010 Scan0009Scan0012

P.S. Alles bekeken? Wauw, bedankt voor je aandacht! 😉 ! Nog je toch hier bent – een klein verzoek: door mijnn filmpje te delen en te liken op social media, krijgen meer mensen het te zien. Of laat een reactie achter – Altijd fijn om te lezen wat je ervan vindt –  Groetjes van de Reisgenoot!

Debuut op regionale TV: Omrop Fryslân

Debuut op regionale TV: Omrop Fryslân

Afgelopen vrijdag 11 maart maakte in mijn debuut op de regionale televisie. Nou heb ik allang geen trillende handen meer bij het optreden, maar camera’s op je neus doen toch iets anders met je dan een zaal vol publiek. Iets zenuwachtiger dan anders begon ik aan m’n liedjes en ik vond het moeilijk om te peilen hoe het nou eigenlijk ging. Normaal heb ik zaal waar ik op kan reageren, grapjes mee kan maken en waarmee ik de interactie aan kan gaan om m’n optreden boeiender te maken. Een hele uitdaging dus om het goede gevoel toch over te kunnen brengen zonder de ‘steun’  van de live publiek. Mensen zeggen ook vaak tegen me dat mijn optredens leuker zijn dan mijn opnames. Op zich een tof compliment natuurlijk, maar dat maakt altijd wat gespannen voor dit soort dingen. Maar toen ik het zelf eenmaal terug zag, was ik erg opgelucht – ook dit is iets waar ik langzaam goed in word! Yes! Als je de live-uitzending gemist hebt kun je hierboven terugkijken!

Gelukszoekers

Gelukszoekers

Gelukszoekers. Tsja, iedereen heeft er de mond vol van de laatste tijd. Tenzij je het echt heb meegemaakt denk ik dat je je weinig kunt voorstellen bij de gevolgen van een oorlog. Emotioneel, mentaal, fysiek of economisch. De gevolgen zijn dan eigenlijk in elk aspect van je leven voelbaar. En wat willen mensen die helemaal naar dit continent reizen waar ze met zoveel tegenstrijdigheid worden onthaald? Willen ze een nieuw leven opbouwen? Willen ze wachten tot het weer veilig is in hun eigen land en dan terug gaan? Ik denk in elk geval dat ze hopen op een betere toekomst. Eén met minder angst en misschien zelfs een klein beetje geluk.

Daarna bedacht ik me dat volgens mij iedereen die in de problemen zit dat wil. Het zijn problemen van een andere grootte, dat zeker. Maar iedereen met zorgen hoopt op een betere toekomst en een leven zonder angst. Voor iedereen betekent dat iets anders. Maar allemaal zoeken we geluk.

De troubadour is dood

De troubadour is dood

P.S. scrol naar onderen voor het liedje!

Het was bevrijdend. Bijna twee jaar geleden was het zo ver. Ik had besloten ervoor te gaan. Ik zegde mijn vaste contract in de zorg op en vanaf toen was ik fulltime muzikant.

In het afgelopen jaar trad ik anderhalf keer zo vaak op als in het jaar ervoor, en heb ik twee keer zoveel verdiend als in het jaar daarvoor. En ik gaf twee keer zoveel uit aan opnames, promotie, video’s en ander beeldmateriaal. 😉

Maar wat eigenlijk interessanter was aan het afgelopen jaar is dat mijn groei als artiest en kunstenaar ook met 200% toe is genomen. Steeds vaker ben ik echt enthousiast over wat ik maak, steeds vaker weet ik de kern te raken met de tekst en steeds vaker heb ik het vertrouwen dat ik iets moois in handen heb. Iets dat mensen raakt en prikkelt, verstilt of opvrolijkt.

Met dat vertrouwen op zak dacht ik – ik ga eens aan wat muziekwedstrijden meedoen. De reden hiervoor is eenvoudig: ik wil graag de rest van Nederland bereiken om ook daar op te kunnen treden! Met een optreden in een verdwaalde stamkroeg in Utrecht of Amsterdam ga je het land niet veroveren. Je moet goed en vaak zichtbaar zijn.

Afijn, ik schreef me in voor de popronde (niet geselecteerd), voor een lokale talentenjacht (tot in de finale maar helaas), voor het Amsterdams kleinkunst festival (16e van de 48. De eerste 15 mochten door naar de tweede ronde) en voor de Nekka wedstrijd (gekomen tot in de halve finale, bij de laatste 22 van de 150 inschrijvingen). Niet winnen betekent bij een talentenjacht helaas meestal ‘met niets naar huis’.

En ik werd radeloos van alle afwijzingen en ‘net-niets’. Soms stond ik de dag erna weer in een huiskamer of café waar ik iedereen betoverde. Achteraf kostte het dan moeite om niet in tranen uit te barsten. Hoe kon het dat zoveel mensen mijn muziek geweldig vonden, maar dat ik bij al die competities toch niet echt ver genoeg wist te komen om deuken in pakjes boter te slaan?

Nu probeer ik bij het schrijven van liedjes altijd om toegankelijk te blijven. Zware liedjes wissel ik af met vrolijke, en coupletten met een ingewikkelde tekst krijgen een eenvoudig, catchy refrein mee. Toch wil ik altijd graag iets meegeven, een boodschap, een gevoel, of gewoon iets voor de luisteraar om over na te denken. Sommige mensen gaven het advies om het extremer te maken, om een hele kenmerkende, eigen stijl te ontwikkelen. En weer anderen zeiden dat ik nu eenmaal in een niche zit en gewoon moest accepteren dat dat altijd vrij klein blijft.

Dus ik begon weer te twijfelen. Wat kan ik nog doen? Zitten mensen wel te wachten op liedjes met een boodschap? Ben ik te moralistisch, dring ik het teveel op? Moet ik dan overgeproduceerde popliedjes eruit gaan stampen om maar m’n huur te kunnen betalen? De troubadour sterft een zachte dood…

Ik ben zzp-er, maar mijn ‘dienst’ (muziek) is verweven met mijn persoonlijkheid, m’n emoties en mijn overtuigingen. Verliezen bij een wedstrijd, geen recensie krijgen op een groot platform, kroegen die te weinig betalen. Het kan voelen als een afwijzing van mij in plaats van van mijn muziek. Maar temidden van al die ups en downs en tegenstrijdige adviezen leerde ik er ook iets heel waardevols bij. Blijkbaar weet niemand het echt. Niches kunnen een rage worden, een eigen stijl kan worden opgehemeld of worden uitgekostst. Toegankelijkheid kan helpen maar het geeft zeker geen garanties. Diepzinnig, licht, zwaar, zin en onzin. Je kan overal mee verliezen en winnen.

Hoe naar ik me daar ook over heb gevoeld, het betekent ook dat ik precies kan maken wat ik wil. Minder consessies. Verhalen zonder refreinen? Spoken word? Overgeproduceerde catchy deuntjes zonder inhoud? Samenwerken met DJ’s, rappers, of wie dan ook? Het kan. De troubadour is dood. Leve de troubadour!

Het juiste antwoord op twijfel werd al een paar decennia geleden gevonden door Kris Kristofferson.
Om het jaar af te sluiten heb ik het liedje hertaald. Hier is mijn eigen versie van: ‘De duivel verslaan’